ข้อความจากอีทึก... ถึงผมไม่เคยเชื่อในคำว่า "ชั่วนิรันดร์" แต่มันเป็นคำที่เหมาะกับคุณที่สุด, เอลฟ์ผู้สนับสนุนตลอดกาลของผม. พวกเราเจอกันบ่อย ๆๆ ใช่มะ? ผมคิดว่ามันเป็นเรื่องจริงนะ ที่มีคนบอกว่า ถ้าคน 2 คน ที่รักกันได้เจอกันบ่อย ๆๆ พวกเค้าจะไม่ป่วย ผมคิดถึงคุณนะ ถึงเราจะเจอกันก็เถอะ... ผมเคยบอกมาแล้ว, ใช่มะ? พวกเราจะเป็นแบบนี้ไปเรื่อย ๆ แหละ จนกว่าวันที่ลูกโป่งสีฟ้าจะครอบคลุมไปทั่วโลก สัญญานะ, ว่าเราจะไปด้วยกัน, จับมือกันให้มั่น ๆๆ ไว้ อย่าปล่อยมือหละ คุณรู้ไหม ซุปเปอร์จูเนียร์นะ เอาไปเปรียบกับวงอื่นไม่ได้หรอก~ พวกเราไม่เหมือนใคร ~จะไปเปรียบกับใครกันหละ~ พวกเราอะ ... คิงวองแซง* เชียวนะ! พวกเอลฟ์ก็ด้วย... คิงวองแซง*! สำหรับทุกคนที่สอนให้ผมรู้ว่า ความรักคืออะไร, ความกังวลคืออะไร, ความหมายของการเป็นอยู่, น้ำตา ขอบคุณ และขอบคุณครับ. สุดท้ายนี้, ถึงมันจะเป็นคำที่ใช้กันอย่างมากมายอยู่แล้ว, แต่ผมก็อยากจะบอกจริง ๆๆนะ, ผมรักคุณ. วงที่เยี่ยมที่สุดในยุคนี้, ลีดเดอร์ที่เยี่ยมที่สุด, อีทึก. *คิงวองแซง.. หมายถึง สุดยอด ที่สุด เยี่ยมที่สุด ดีที่สุด หาอะไรเปรียบไม่ได้แหละ ประมาณนั้นจ๊ะ ข้อความจากฮีชอล... ผมจะอยู่ยังไงถ้าไม่มีพวกเพื่อน ๆ ทั้ง คีบอม ชีวอน ซองมิน ชินดง ดงเฮ อึนฮยอก รยออุค เยซอง คิมคยู คังอิน ลีทึก หมดแหละ อ่า ! ฮันคยอง ! ฮันคยอง ขอโทษ ! ฮันคยอง อ่า~ ขอโทษนะ ~ ผมจะอยู่ได้ยังไง ถ้าไม่มีพวกสาว ๆๆ เพื่อนกันตลอดกาล! มีพวก เอลฟ์ เยอะแยะไปหมดเลย ขอบคุณทุก ๆ คน มากนะครับ ที่เชื่อมั่นในพวกเราเสมอ ๆๆ และได้โปรดรับการคารวะ ขอบคุณครับ ข้อความจาก ฮันคยอง... สวัสดีครับ, ฮันคยองครับ ช่วงเวลาในการทำงานที่เกาหลี มันหนักมาก ๆๆ แต่เพราะว่ามีพวกคุณทุกคน (เอลฟ์) ผมจึงทนมันได้ รักเสมอ เอลฟ์ของพวกเรา ... ตลอดไป ข้อความจาก เยซอง... ถึง เอลฟ์ ถึง เอลฟ์ทุกคน, หวัดดีครับ ผม เยซอง. ผมอยากจะขอบคุณมาก... มากมาก... ที่พวกเราใช้เวลาร่วมกันในวันอาทิตย์ดีดีเช่นนี้ ขอบคุณที่อยู่กับซุปเปอร์จูเนียร์แบบนี้ ผมคิดว่า ผมเป็นคนที่มีความสุขที่สุดเลย. ผมก็ไม่รู้นะว่าทำไมตอนนี้ผมถึงหัวเราะ, แต่ผมไม่อยากจะอ่านเลยว่าเขียนอะไรลงไปบ้าง จนกว่าผมจะเขียนมันจบ; เอาเหอะ, ถึงยังไงผมก็มีความสุขแหละ. มันยากนะเนียะ ที่จะถ่ายทอดความรู้สึกจากใจลงไปในกระดาษแผ่นเล็ก ๆ แผ่นเดียว. ถึงแม้พวกเราจะพูดคำว่าขอบคุณกับพวกคุณอยู่บ่อย ๆ, แต่ผมว่ามันยังไม่พอหรอกเพราะมีหลายครั้งที่พวกเราทำแบบตอนนี้ไม่ได้ ผมจะจดจำช่วงเวลาแบบนี้ไว้ตลอดกาล เวลาที่พวกเราได้นั่งมองกันและกัน. ทุก ๆๆ คนครับ ขอบคุณ, ขอบคุณมาก, และผมรักคุณ. ข้อความจากคังอิน.... ถึง : เอลฟ์ สุดสวยของพวกเรา ตอนนี้ผมรู้สึกเหมือนเป็นเจ้าของโลกทั้งใบเลย ไม่ว่าจะเป็นช่วงเวลาที่ดี หรือที่แย่ เราก็มีประสบการ์ณร่วมกัน บางครั้งผมรู้สึกเสียใจนะ และอยากจะขอโทษพวกคุณทุกคนด้วย ผมอยากจะให้เป็นเหมือนตอนนี้นะ ที่พวกเราหัวเราะ และร้องไห้ ไปด้วยกันเสมอ ๆๆ เมื่อผมอายุมากขึ้น พวกคุณก็จะอายุมากขึ้นไปกับผม เมื่อถึงตอนนั้น.. พวกเราก็ยังคงอยู่ด้วยกัน เพราะว่าพวกเรานะ...มีชีวิตอยู่เพื่อกันและกัน, จริงไหมครับ? ผมรักพวกคุณทุกคนเลย ข้อความจากชินดง... ทุกคน, ในขณะที่สมาชิกคนอื่น ๆ กำลังเขียนข้อความ, ผมไม่ได้เขียนมันหรอก. เหตุผลนะเหรอ, นั้นก็เพราะว่า ถ้าผมจะต้องเขียนข้อความที่ละคำถึงพวกคุณทุกคน, ผมก็ไม่รู้ว่า จะบอกอะไรได้ นอกจากคำว่า เสียใจ, แต่ถ้าผมไม่เขียนอะไรลงไปเลย แล้วสิ่งที่ผมอยากจะบอกคุณจริง ๆ หละ ผมก็คิดแค่ว่าไม่มีคำพูดอื่นใด นอกจากคำว่า "ขอบคุณ". ผมคิดถึงแค่คำ...คำเดียว, ทุก ๆคนครับ ผมรักคุณ. ขอบคุณครับ. ข้อความจากซองมิน... 08.03.09 เอลฟ์ที่รัก คนน่ารักของเรา ผู้ที่คิดและมองแต่ซุปเปอร์จูเนียร์, หวัดดี? คนน่ารักของเรา ผู้ที่ทำให้เราดื่มด่ำไปกับคอนเสริต์, ผมอยากจะขอบคุณ. ความประทับใจนั้นมันยังคงอยู่นะ. ตั้งแต่วันนั้น ผมก็รอให้ถึงวันนี้, พวกคุณก็คิดเหมือนกันใช่ไหม? ขอบคุณที่ไม่คิดเปลี่ยนใจ และยังอยู่ที่เดิมเพื่อเฝ้ามองพวกเรา. พวกเราก็คิดกับคุณแบบนั้นเหมือนกัน. ถ้าพวกคุณมารอพวกเราจนดึก จะเป็นหวัดไหม? จะมีรถกลับบ้านกันหรือเปล่า? แล้วถ้าเกิดเจอคนไม่ดีระหว่างทางหละ? ถ้าเกิดการชุลมุนในกลุ่มคน จะมีใครบาดเจ็บหรือเปล่า? ถ้ามีอะไรบางอย่างเกิดขึ้นกับพวกเรา คุณจะเจ็บปวดเพราะมันไหม? ผมกำลังคิดว่า นี่คือ ความรัก ใช่ไหม? เพราะว่าคุณรัก คุณถึงกังวล, คุณถึงได้สนับสนุน, และคุณอยากจะทำให้ใครสักคนมีความสุข พวกเรารู้สึกเสียใจที่ไม่อาจมอบความรักกลับไปได้เท่ากับที่เราได้รับมันมา. ผมจะทำงานอย่างหนักเพื่อตอบแทนความรักที่ได้รับมาอย่างมากมาย. คุณก็รู้นิสัยของผมดีนี่ว่าคำสัญญาของผมมันไม่ว่างเปล่าแน่นอน, ใช่ไหมหละ? ผมรักคุณ~ อยู่กับพวกเราชั่วนิรันดร์~ ข้อความจากอึนฮยอก... โย้ว. วันที่ 6 พฤศจิกายน 2005 เป็นวันที่เราเจอกันครั้งแรก, หัวใจของผมเต้นแรง, คาดเดาอะไรไม่ได้ แถมยังกังวลอีกต่างหาก, ปล่อยให้เสียงเพลงพาไป ระยะเวลาสั้น ๆๆ เพียง 3 นาที , เฮ้อ! ผมรักคุณ. เพื่อนกันชั่วนิรันดร์. ผมจะจำชื่อนี้เอาไว้. ผมจะไม่ลืมวันนี้. ร่วมกัน, อย่าเปลี่ยนความงดงามในใจของพวกเราหละ ข้อความจากดงแฮ 08.03.09 เอลฟ์ที่รัก, เพื่อนสาวของซุปเปอร์ จูเนียร์ ผู้ที่รักแต่ซุปเปอร์ จูเนียร์ ตั้งแต่ครั้งแรกที่เราเจอกันมาจนถึงตอนนี้, ไม่มีเวลาไหนที่ผมจะไม่นึกถึงคุณ. คุณมองพวกเราด้วยสายตาที่อบอุ่น, จับมือเราและฉุดขึ้นมาเมื่อเราล้ม, เช็ดน้ำตา แล้วบอกเราว่าอย่าร้องไห้, แอบตามเราแล้วมาปรากฎตัวให้เห็นเหมือนซุปเปอร์แมนที่ไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย, บอกเราว่าก็โอเค ถึงมันจะเป็นเรื่องที่ไม่ดีของเรา; ขอบคุณที่ยังรักและเอาใจใส่ในส่วนนั้นของเราด้วย.. เพราะคุณ ผมรู้สึกทั้งอยากยิ้มและร้องไห้. อย่าพูดคำว่า "ขอบคุณ" กับเรา. เพราะคนที่ควรจะรู้สึกขอบคุณ คือเรา. อีกครั้ง ขอบคุณ และขอบคุณอีกที.. จากตอนนี้ไป แม้นเวลาจะผ่านไป, เมื่อผมอายุ 30 ปี, 40 ปี, 50 ปี, ผมจะยัง จดจำและถนอมช่วงเวลาเหล่านี้ ยิ้มเมื่อนึกถึง. แม้นจะมีช่วงเวลาอันเลวร้ายผ่านเข้ามา, ผมจะนึกถึง เอลฟ์ และจะพยายามอดทนกับมัน และทำงานให้หนัก. ผมอยากจะบอกอะไรอีกสักหน่อย. ยังไงก็เหอะ, ผมก็ยังเป็นดงเฮคนหน้าไม่อาย และ ซุปเปอร์ จูเนียร์. นั้นเป็นสิ่งที่ผมพูดอยู่บ่อย ๆ ใช่ไหม? ผมอยากจะบอกอีกอย่างนะ, ต่อให้ไม่มีอะไรเกิดขึ้นก็อย่าปล่อยให้ตัวเองป่วยหละ. มาช่วยกันสร้างความทรงจำสุดเหวี่ยง ในปี 2008 กัน. อีกสักครั้ง ขอบคุณ และ ผมรักคุณ ข้อความจากชีวอน... เอลฟ์ ผู้เป็นคู่คิดของเรา, คนที่เรารักเสมอ, ให้กำลังใจและสนับสนุนเรา จากนี้ไปพวกเราจะรักและเอาใจใส่พวกคุณให้มาก ๆ รักพวกคุณทุกคนและขอบคุณครับ เขียนขึ้น ณ ยามเย็นที่แสนจะเบิกบานใจ ของปี 2008 . ชีวอน, คู่คิดตลอดกาลของเอลฟ์ ปล.หวังว่าพวกคุณคงมีความสุขในอ้อมกอดของพระเจ้านะครับ ข้อความจาก คีบอม... ถึง เอลฟ์ที่รักของพวกเรา เพราะคุณ ผมจึงกล้าที่จะเริ่มต้น เพราะคุณ พวกเราถึงหัวเราะกันอย่างมีความสุข ขอบคุณครับ เพราะคุณ พวกเราจึงยิ้มได้ พวกเราอยู่ที่นี่และร่วมใช้เวลาแห่งความสุขด้วยกัน ขอบคุณครับ อยากจะขอบคุณจริง ๆๆ ครับ แม้คำว่า "ขอบคุณ" จะแทนความรู้สึกจากใจของผมไม่ได้ก็ตาม รักพวกคุณทุกคนเลย ข้อความจาก เรียวอุค.... เอลฟ์. ผู้ที่มาร่วมกันเพราะชื่อ ชื่อเดียว ซุปเปอร์ จูเนียร์, เอลฟ์ของเรา. ผมจำช่วงเวลาที่บรรดาสมาชิกนั่งล้วมวงกันแล้วก็ คำ ๆๆ นั้น เอลฟ์. อะไรนะที่เป็นเหตุผลที่ทำให้ชื่อ "เอลฟ์" ฟังแล้วน่ารักกว่า คำว่า "ซุปเปอร์ จูเนียร์ แฟน?" ขอบคุณที่สนับสนุนพวกเรามาตลอด และมีความสุขกับทุกสิ่งที่พวกเราทำ เอลฟ์ของเรา, ผู้ที่ทำให้เรามาอยู่ตรงจุด ๆๆ นี้ ที่ ๆๆ ลืมไม่ลง และเราอยากจะบอกกับคุณว่า ผมรักคุณจริง ๆ. ขอบคุณ~~ ข้อความจากคยูฮยอน... ถึง.เอลฟ์ หวัดดี. ผมซุปเปอร์ จูเนียร์ คยูฮยอน. เดือนพฤษภาคม ปี 2006, วันที่หัวใจของผมเกือบจะหยุดเต้น, เวทีแรก รู้สึกเหมือนผ่านไปไม่นาน ทั้งๆ ที่เกือบจะ 2 ปีแล้ว. ตั้งแต่ตอนนั้น ที่ผมได้เป็นสมาชิกของซุปเปอร์ จูเนียร์, และในวันต่อ ๆๆ ไป ในอนาคต ที่ผมจะ ได้ใช้มันกับพวกคุณ, ผมจะทำให้มันเป็นความทรงจำที่ลืมไม่ลงระหว่างเรา. ไปด้วยกันจนกว่าจะถึงจุดสิ้นสุด, ที่รักของผม เอลฟ์.

ในดวงดาวเล็ก ๆ ดวงหนึ่ง ซึ่งเป็นดวงดาวที่มีสีฟ้าอ่อน ๆ ดูแล้วสวยงามมาก เหล่าภูติตัวน้อยต่างอาศัยกันอยู่เป็นจำนวนมาก ภูติแต่ละตนเป็นมิตรต่อกันและช่วยเหลือซึ่งกันและกันอยู่เสมอ ไม่มีใครเอาเปรียบใคร มักจะแบ่งปันสิ่งต่าง ๆ กันให้อยู่ถึงแม้ว่าจะเป็นสิ่งเล็ก ๆ น้อย ๆ ก็ตาม

แต่มีอยู่อย่าง หนึ่ง ที่เหล่าภูติตัวน้อยต่างพากันเป็นห่วงและรักใคร่อยู่เสมอ ใครสักคนหนึ่งที่อยู่บนเบื้องบนท้องฟ้าสีครามสดใสนั่น ภูติบางส่วนมีโอกาสได้เห็นตัวตนของคนเบื้องบน ภูติที่มีโอกาสนั้น ต่างพากันบอกถึงความรู้สึกของตนที่เฝ้ารอเค้าอยู่เสมอ ไม่ว่าจะนานสักเพียงใดก็ตาม

...แต่บางส่วน...ก็ไม่มีโอกาสที่จะได้เห็นเค้าคนนั้น...



ใน ยามค่ำคืนที่มืดสนิท แต่มีแสงจากดวงดาวที่ทำให้ค่ำคืนนี้นั้นงดงามมากยิ่งกว่าสิ่งใด ๆ ภูติน้อยตนหนึ่งกำลังเดินเตร็ดเตร่อยู่เพียงคนเดียว ก่อนจะมานั่งพักที่ผืนหญ้าสีเขียวชอุ่มในที่เงียบสงบแห่งหนึ่ง ใบหน้าที่ดูแล้วเหมือนกับกำลังเป็นห่วงและคิดถึงใครสักคนหนึ่ง แต่ก็มีความเศร้านั้นแอบแฝงอยู่ด้วยเช่นกัน

...ภูติตนนั้นมีนามว่า ....“เอลฟ์”...

ภูติ น้อยจดจ้องไปยังท้องฟ้าเบื้องบน ดวงตาที่ปกติมักจะเคยสดใสเสมอเมื่อไปเจอกับเพื่อน ๆ หรือคนสนิท ตอนนี้กลับดูเศร้าศร้อยจนน่าใจหาย ภูติน้อยแหงนหน้ามองต่อไปอย่างนั้นอย่าเหม่อลอย ไม่ได้สนใจกับสิ่งรอบข้างเลยแม้แต่นิด...

...ทั้ง ๆ ที่แค่นั่งมองท้องฟ้าเฉย ๆ...

...แต่...น้ำตากลับไหลรินออกมาอย่างไม่ตัว...

ด้วย ความตกใจที่เกิดความผิดปกติกับตัวเอง มือบางถูกเลื่อนมาเช็ดหยาดน้ำตาที่ไหลรินออกมาจากดวงตาทั้งสองข้าง เช็ดแล้ว...เช็ดอีก....แต่น้ำใส ๆ กลับไหลรินออกมาไม่หยุด สุดท้าย...เสียงสะอื้นก็ลอดออกมาจากลำคอของภูติน้อย ก่อนจะนั่งชันเข่าและซุกใบหน้าลงกับเข่าของตัวเอง

“ฮึก....ฮึก....” ทั้ง ๆ ที่อยู่เพียงคนเดียว แต่ก็จะพยายามจะกลั้นเสียงไว้ให้มากที่สุด ราวกับกลัวว่าคนอื่นจะได้ยิน เล็บมือจิกที่ต้นแขนของตัวเองเพื่อระบายความรู้สึกที่เกิดขึ้นในตอนนี้

...ทำไมน้ำตาต้องไหลออกมาด้วยน่ะ?...

...เรากับเค้า...ไม่ได้รู้จักกันซะหน่อย....

...ทำไมฉันจะต้องไปเสียน้ำตาให้เค้าด้วย?...


...แต่....พอคิดว่า....ตัวเองไม่อาจจะเจอเค้าได้...

...ไม่มีโอกาส....แค่จะเจอหน้าเค้า....ยังไม่มีโอกาสเจอเลย....

...น้ำตามันก็ไหลออกมาไม่หยุด....

...นี่ฉันรักเค้ามากเลยใช่มั้ย?....


“...ฮึก ....ฉัน.....ฮึก.....ฉันจะมีโอกาส...ฮึก....ที่จะบินไปสู่ท้องฟ้าเบื้องบน นั่นบ้างมั้ย?....ฮือ...” เสียงร้องที่โศกเศร้าดังไปทั่ว ภูติน้อยไม่สนใจอะไรอีกแล้ว ปลดปล่อยความรู้สึกออกมาอย่างไม่ปกปิด ภูติน้อยกัดริมฝีปากล่างแน่นจบแทบช้ำ

“ไม่จำเป็นต้องรู้จักกัน...ฮึก ....ขอแค่....ให้ได้เห็นหน้าของเค้า....ฮึก.....” ใบหน้ามนเงยขึ้นจากเข่า ที่ตอนนี้เต็มไปด้วยหยาดน้ำตาจำนวนมาก ดวงตาที่เริ่มแดงก่ำเพราะการร้องไห้นั้นจ้องมองท้องฟ้าเช่นเดิม ไม่ใช่ว่าดูความสวยงามของยามราตรีคืนนี้.....แต่กลับมองหาใครบางคน....ใคร บางคนที่อยู่บนท้องฟ้านั่น...

(......)

“หืม?....” เสียงในลำคอดังขึ้นจากภูติน้อยด้วยความสงสัย เหมือนเมื่อกี้เขาได้ยินเสียงอะไรเข้าใช่มั้ย??

(..ไ....น.....มั้ย....)

“ใคร น่ะ???” เสียงปริศนาที่ดังมาแผ่ว ๆ จากที่ไหนสักแห่ง ทำให้ภูติน้อยเริ่มหันซ้ายหันขวาหาต้นตอของเสียง แต่ไม่ว่าหันไปทางไหน ก็ไม่เห็นแม้วี่แววของใครสักคนเลยนอกจากตัวเอง

(เธอได้ยินเสียงของพวกเรามั้ย?) เสียงปริศนาดังชัดขึ้น ภูติน้อยตกใจยิ่งกว่าเดิม ในใจคิดว่าควรจะหนีไปจากที่นี่ แต่ร่างกายกลับไม่ทำตามที่สั่ง ใบหน้ามนหันซ้ายขวามั่วไปหมด

แต่...ไม่รู้ว่าเพราะอะไร ไม่รู้ว่าเป็นเพราะสัญชาตญาณของตัวเองรึเปล่า ภูติน้อยกลับเลือกที่จะแหงนหน้าขึ้นไปมองบนท้องฟ้า แทนที่จะหนีไปจากที่นี่ ดวงตาสีนิลกระพริบสองสามครั้ง พยายามมองสิ่งที่ดวงตาของตัวเองนั่นรับรู้

...ไม่รู้ว่ามันเป็นเรื่องจริง....หรือเป็นเพียงแค่ความฝัน....

...แต่....รู้สึกเหมือนกับว่า.....

...ตอนนี้....บนท้องฟ้า....กำลังมีคนโบกมือมาให้....

(ขอโทษนะ...ที่เราลงไปหาเธอไม่ได้นะ) เสียงทุ้มพูดขึ้น ภูติน้อยส่ายหน้าเป็นเชิงบอกว่าไม่เป็นไร ตอนนี้ปากมันสั่นไปหมด เรียบเรียงคำพูดอะไรไม่ถูกแล้ว

(พวกเราขอบคุณจริง ๆ น่ะ...ที่พวกเธอนั้นรัก และเป็นห่วงพวกเราเสมอ) น้ำเสียงนั้นฟังดูอบอุ่น และอ่อนโยนอย่างประหลาด ร่างของภูติน้อยลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ดวงตายังคงจับจ้องไปที่ท้องฟ้ายามค่ำคืนอยู่เช่นเดิม

(พวก เราอยากไปเจอพวกเธอมาก....อยากไปขอบคุณที่พวกเธอคอยให้ความรัก...คอยเป็น ห่วง...คอยอยู่เคียงข้างพวกเราเสมอ แม้ว่าพวกเราจะไม่ได้รู้จักชื่อกันก็ตาม....) สิ้นสุดประโยค วัตถุบางอย่างกำลังร่วงหล่นลงมาจากท้องฟ้าอย่างช้า ๆ และลงมาอยู่ที่มือของภูติน้อยตนนั้น ลูกโป่งสีแซฟไฟร์บลูที่ดูสดใสและสวยงาม ภูติน้อยจดจ้องลูกโป่งนั้นด้วยความงุนงงปนตกใจ

(ขอ โทษด้วย...ที่พวกเราทำได้เพียงแค่นี้...แต่พวกเรารักสี ๆ นี้มาก...สีเดียวกับดวงดาวของพวกเธอนั่นละ........แต่ว่าตอนนี้พวกเราคงต้อง ไปแล้วละ.....) เสียงที่เบาลงทุกที ๆ....ทำให้ภูติน้อยใจกระตุกวูบ น้ำตาหน่วงคลอเบ้าอย่างห้ามไม่อยู่

“ดะ.... เดี๋ยวสิ!!!.....” ภูติน้อยพยายามตะโกนให้ดังที่สุด ถึงแม้จะรู้ว่าคงจะไร้ผลก็ตาม สองแขนโอบกอดลูกโป่งที่ได้รับมาไว้อย่างดี แอบหวังไว้ว่าเสียงที่ได้ยินนั้นจะยังไม่หายไป แต่.....ถึงแม้ว่าจะไม่ได้ยินเสียง กลับกลายเป็นว่า.....ดวงตาที่จ้องมองอยู่นั้นกลับเห็นสิ่งอื่นแทน....

....รอยยิ้ม.....

(..ขอบคุณนะ.....เธอคอยอยู่เคียงข้างพวกเราเสมอจริง ๆ ด้วย....แต่เราต้องไปจริง ๆ แล้วละ...) เสียงนั้นตอบกลับมาอีกครั้ง ถึงแม้ว่าจะเป็นประโยคที่กำลังจะพูดกล่าวลา ก็เรียกรอยยิ้มจากภูติน้อยนั้นได้มากโขอยู่ทีเดียว

(ขอบคุณนะ.......พวกเรารักคุณนะ.....เอลฟ์.....)


เสียง ปริศนานั้นเงียบไปนานพอสมควร แต่ภูติน้อยยังคงยืนกอดลูกโป่งสีแซฟไฟร์บลูที่ได้รับไว้อยู่เช่นเดิม บรรยากาศยามค่ำคืนที่ไร้ผู้คน ได้ยินแต่เสียงลมพัดผ่านไปเพียงอย่างเดียว ทำให้ดูแล้วเงียบเหงาอย่างมาก

หยดน้ำตกลงบนลูกโป่งในอ้อมแขน หยดน้ำ....ที่ไหลออกมาจากดวงตาทั้งสองของภูติน้อย น้ำตาที่ไหลรินออกมาไม่หยุด แต่ริมฝีปากกลับยกยิ้มขึ้นอย่างไม่รู้เหตุผล...

...ร้องไห้....เพราะเขาจากไปงั้นหรือ?....

...ยิ้ม....เพราะได้ของจากเขางั้นหรือ?....

...ไม่รู้ว่าเพราะอะไร....

...แต่ตอนนี้....ไม่อาจจะควบคุมตัวเองได้อีกแล้ว....

...เจ็บ....เศร้า...มีความสุข....

...ความรู้สึกทุก ๆ อย่างมันปนกันมั่วไปหมด.....


“ขอบคุณนะ....ที่คุณยังคงรักเอลฟ์อย่างพวกเรา.....” ภูติน้อยยิ้มทั้งน้ำตา พลางแหงนหน้ามองไปที่ท้องฟ้าอีกครั้ง คล้ายกับว่าจะเป็นการบอกลาคนที่อยู่บนนั้น ก่อนจะหันหลังเดินกลับไปยังบ้านของตัวเองเช่นเดิม....





...ความรัก....มีทั้งด้านดีและด้านร้าย....

...มันทำให้เราสุข.....และทุกข์ทรมานไปพร้อม ๆ กัน....



...แต่....อย่ามัวแต่จมปลักกับด้านร้ายของความรัก....

...เราอาจจะเศร้า....ที่เผลอไปรัก....คนที่เราไม่อาจจะพบเจอเขาได้....

...เราอาจจะเศร้า....ที่บางครั้งหวังว่าจะได้เจอเขาคนนั้นสักครั้ง....

...แต่ก็รู้ตัว....ว่าความหวังนั้นมันไม่อาจเป็นไปได้....

...เราอาจจะอิจฉา....ที่คนอื่นได้เจอเขาคนนั้น.....แต่เรากลับไม่มีโอกาสนั้น....

...เราอาจจะน้อยใจ....ที่บางที....เขาคนนั้นพูดกับคนอื่น....ดีกว่าที่พูดกับเรา....



...แต่ควรคิดว่า.....ดีซะกว่า....ที่เราได้มอบความรักให้แก่คนอื่น...

...ควรจะดีใจ....ที่เราได้มอบรักของเรา....ให้กับคนที่เรารัก....

...ให้เขาได้รับรู้....ว่าอย่างน้อย ๆ....ก็มีคนที่คอยดูแล.....และเป็นห่วงเขาเสมอ....

...ให้เขาได้รับรู้....ว่าถ้าเขาเหนื่อย....เราจะคอยอยู่ข้าง ๆ เขา....

...และ.....เรา....จะอยู่เคียงข้างเขา....ตลอดไป...

Eun Hyuk ชื่อจริง : Lee Hyuk Jae(อี ฮยอก แจ) ชื่อในวงการ : Eun Hyuk (อึน ฮยอก) วันเกิด : 4 เม.ย.1986 ส่วนสูง : 176 ซ.ม. น้ำหนัก : 58 ก.ก. งานอดิเรก : ฟังเพลง, ออกกำลังกาย ความสามารถพิเศษ : การเต้นแบบต่างๆ เริ่มเข้าสู่วงการบันเทิง : ปี 2000 โดย Starlight Casting System ผลงานด้านอื่นๆ : - ชนะเลิศ Goyang City Youth Dance competition (2000) - SBS 'Saturday is Coming' showdown of the century (มี.ค. 2002) - MBC 'In Saturday Night' ChuGyukNamYoe (ส.ค. 2005)

Music Playlist at MixPod.com